درد دل
زندگی چون برگ بودن در میان باد نیست
امتحان ریشه هاست ریشه ها هرگز اسیر باد نیست
زندگی چون پیچکی است
انتهایش میرسد به پیچ خدا
هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد
دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز
آن که آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت
دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مغ دریا خبر از یک شب طوفانی داشت
گشت و فریادکشان بال به دریا زد و رفت
چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
بس که اوضاع جهان درهم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
همنوای دل من بود و به تنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت
عشق ها مي ميرند. قلبها مي پوسند.
احساس ها له مي شوند و غرور ها مي شکند. چشمها اشک مي ريزند. دست ها از غم هايي مي نويسند که دل هر کس را به درد مي اورد و او را به اه کشيدن وا مي دارد. دستها به سوي اسمان نيلي دراز ميشود و کسي را مي خوانند که اميد دهنده ي نا اميدان است. اينجا هر کس به دنبال خويش است. اين جا هر دلي به دنبال عشقي است و عشق ها مي ميرند و سنگ ها به سوي شيشه ها نشانه گرفته مي شوند وتيرها به سوي اهوان وحشي . و اين غزل ها هستند که با فريادي در دل کوه قلب انسان را مي لرزانند و عشق ها چه زود مي ميرند . ان وقت است که مي گويند :
کبوتر کشته را پراندن رسم نيست!
ما که رفتيم ولی يادت باشه ديوونه بوديم
واسه تو يه عمر اسير تو کنج اين خونه بوديم
ما که رفتيم تو بمون با هرکی که دوسش داری
با اونی که پنهونی سر روی شونش ميزاری
ما که رفتيم ولی اين رسم وفاداری نبود
قصه ی چشمان تو واسه ما تکراری نبود
ما که رفتيم حالا تو ميمونی و عشق جديد
ميدونم چند روزه ديگه ميشنوم جدا شديد
ما که رفتيم ولی مزد دستای ما اين نبود
دل ما لايق اين که بندازی زمين نبود
ما که رفتيم وليکن قدرتو دونسته بوديم
بيشتر هم خواسته بوديم ولی نتونسته بوديم
ما که رفتيم تو برو دل بده دست ديگری
به قول حافظ ما هم داريم يک يار سفری
ما که رفتيم تو بشين زيره نگاه عاشقش
آرزوم اينه فقط تلف نشه دقايقش
ما که رفتيم تو بمون با اونکه از راه اومده
اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده
ما که رفتيم دل نداديم ديگه به عشق کاغذی
لااقل ميومدی پيشم واسه ی خدافظی