احساس ها له مي شوند و غرور ها مي شکند.

 چشمها اشک مي ريزند.

 دست ها از غم هايي مي نويسند

که دل هر کس را به درد مي اورد

 و او را به اه کشيدن وا مي دارد.

دستها به سوي اسمان نيلي دراز ميشود

 و کسي را مي خوانند که اميد دهنده ي نا اميدان است.

 اينجا هر کس به دنبال خويش است.

 اين جا هر دلي به دنبال عشقي است

 و عشق ها مي ميرند

 و سنگ ها به سوي شيشه ها نشانه گرفته مي شوند

وتيرها به سوي اهوان وحشي .

 و اين غزل ها هستند که با فريادي در دل کوه قلب انسان را مي لرزانند

و عشق ها چه زود مي ميرند .

ان وقت است که مي گويند :

کبوتر کشته را پراندن رسم نيست!